Ultimate magazine theme for WordPress.

پنج حقیقت ترسناک درمورد شاتل فضایی که نمیدانستید

نقد و نکوهش شاتل فضایی مثل مشت کوبیدن توی صورت امریکاست. هرچه نباشد، شاتل فضایی نماد غرور ملی سی‌ساله‌ی امریکا بوده‌است.

شاتل
0

 تعداد قربانیان شاتل از هر وسیله‌ی فضایی دیگری بیشتر است.

انفجار فضاپیمای چلنجر در طول پرتابش برای دهمین ماموریت آن در سال ۱۹۸۶ باعت مرگ هفت انسان شد؛ شش فضانورد و یک معلم.
انفجار فضاپیمای کلمبیا درحال بازگشت به جو زمین از بیست و هشتمین ماموریت خود در سال ۲۰۰۳ نیز باعث کشته شدن هفت فضانورد شد.
درمقایسه با فضاپیماهای شاتل، در حادثه‌ی فضاپیمای آپولو ۱ سه فضانورد به‌علت اشتعال‌زایی مواد داخل سفینه در آتش سوختند.
ماموریت‌های مرکوری و جمینای هیچ تلفاتی نداشته‌اند.
ماموریت‌های فضایی کشور چین نیز تاکنون هیچ‌گونه تلفاتی نداشته‌اند.
اما در ماموریت‌های فضایی روسیه، یک کیهان‌نورد در طول بازگشت از ماموریت سایوز ۱ به جو زمین و سه کیهان‌نورد در طول ماموریت سایوز ۱۱ کشته شدند.
۲٫ پروژه‌ی شاتل به طرز غیرمعمولی پرهزینه بود.
ارزش تحقیقات علمی بسیار بیشتر از آن است که بتوان برای آن رقمی متصور شد ولی من این کار را می‌کنم. ۳۵۵ انسان توسط سیستم حمل‌ونقل شاتل به فضا پرتاب شدند و من یکی از آن‌ها نبودم و این را از سر حسادت بیان نمی‌کنم بلکه قلباً معتقدم که پروژه‌ی شاتل علی‌رغم هزینه‌ی بسیارزیاد، بازدهی بسیار کمی داشته‌است.
اگرچه ناسا بیان‌ می‌کند که پرتاب هر فضاپیمای شاتل به فضا فقط ۴۵۰ میلیون‌دلار خرج داشته است، دیگر منابع اطلاعاتی متوجه شده‌اند که این رقم بسیار کمتر از مبلغ واقعی است و این درحالی است که هر پنج فضاپیمای شاتل مجموعا در ۱۳۵ ماموریت فضایی شرکت داشته‌اند.
۳٫ فضاپیماهای شاتل هرگز زیاد از جو زمین دور نشدند.
واتسون گفت: مردم فکرمی‌کنند که شاتل به جایی میان زمین و ماه سفر می‌کند، اما حقیقت چیز دیگری است.
ارتفاع عملیاتی شاتل فقط چیزی درحدود ۱۲۰ تا ۶۰۰ مایل بود، ارتفاع سفر فضایی شاتل به ایستگاه بین‌المللی فضایی (ISI) فقط ۲۰۰ تا ۲۵۰ مایل بود؛ یعنی تقریبا به‌اندازه‌ی فاصله‌ی بین نیویورک و بوستون.
هم‌چنین شاتل به سمت تلسکوپ فضایی هابل نیز پرتاب شد که در ارتفاع ۳۵۰ مایلی نگه‌داری می‌شود، کمی کمتر از فاصله‌ی بین نیویورک و نورفولک ایالت ویرجینیا.
درضمن احتمالاً از کلاس علوم به‌خاطر نمی‌آورید؛ فاصله‌ بین زمین و ماه ۲۳۸۰۰۰ مایل است.
۴٫ شاتل هرگز براساس مقادیر نظری عمل نکرد.
طرح‌های اولیه‌ی شاتل فضایی از سال ۱۹۷۲ به‌وجود آمده‌بودند تا راهی برای کاهش هزینه‌ها پیداکنند. هر فضاپیمای شاتل قراربود که پنجاه ماموریت فضایی در سال را به انجام برساند درحالی‌که این تعداد درحال‌حاضر چهار ماموریت در سال است.
هر فضاپیمای شاتل با عمری ده‌ساله طراحی شده‌بود؛ آماده‌به‌کار نگه‌داشتن شاتل‌ها به‌مدت بیست سال پس از تاریخ انقضا، خلاقیت و نوآوری را در نطفه خفه کرد.
پروژه‌ی شاتل فضایی تا چه حد بد بود؟ تا این حد بد که رییس سابق ناسا آن را یک اشتباه نام نهاد.
۵٫ شاتل قرار است با یک چیز بسیار بهتر جایگزین شود.
شرکت اسپیس‌ایکس محموله‌ی دراگون را به ایستگاه بین‌المللی فضایی فرستاده‌است و باتوجه به اخبار منتشره از سوی مدیران این شرکت، این محموله به‌زودی به زمین بازخواهد‌گشت. کمپانی‌های دیگری نیز نظیر Blue Origin, Virgin Galactic, Armadillo Aerospace, XCOR, Orbital Sciences, and aerospace stalwart Boeing در تلاش‌اند تا مدلی طراحی کنند که هزینه‌ی سفرهای فضایی را تا حد امکان کاهش دهند.
نتیجه‌ی این تلاش‌ها باتوجه به گفته‌های واتسون به شرح زیر است:
در آینده تعداد بیشتری از انسان‌ها به خارج از جو زمین سفر خواهند کرد، در تعداد دفعات بیشتر و با هزینه‌ای بسیار کمتر از قبل.
مهم‌تر از همه این است که این وسایل جدید درنهایت به‌علت رقابت با رقبای تجاری بسیار ارزان خواهند شد و این به این معنی است که ممکن است روزی ما هم بتوانیم به فضا سفر کنیم.
و نه فقط آن، بلکه این وسایل مفیدتر و خودکفاتر نیز خواهندبود.
در پایان از شاتل فضایی تشکرمی‌کنیم به‌خاطر تمام خاطرات و ضعف‌هایش.
نویسنده: کارول پینچفسکی
مترجم: تارا تیموری
یک نظر بزارید

ایمیل شما منتشر نمی شود: