هوافضا و امنيت ملی

محدوديت های شديد سوخت برای حمل بار به مدار زمين و ماورای آن و علاقه به فرستادن فضاپيما براي مأموريت های طولانی به مناطق دور از خورشيد، کاهش مداوم اندازه، وزن و توان مصرفي را اجتناب ناپذير مي سازد. مواد و ابزار آلات نانوساختاری ، اميد حل اين مشکل را بوجود آورده است. همچنين در طراحی و ساخت مواد سبک وزن، پرقدرت و مقاوم در برابر حرارت، مورد نياز براي هواپيماها ، راکت ها، ايستگاه هاي فضايي و سکوهاي اکتشافی سياره اي يا خورشيدی، تعيين کننده است. همچنين استفاده روزافزون از سيستم های کوچک شده تمام خودکار، منجر به پيشرفت های شگرفی در فناوري ساخت و توليد خواهد شد.

کاربرد فضایی

 

برخی کاربردهای دفاعی نانوفناوری نيز عبارتند از : تسلط اطلاعاتی از طريق نانوالکتريک پيشرفته به عنوان يک قابليت مهم نظامی، امکان آموزش مؤثرتر نيرو به کمک سيستم های واقعيت مجازی پيچيده تر حاصله از الکترونيک نانوساختاری، استفاده از اتوماسيون و رباتيک پيشرفته براي جبران کاهش نيروی انساني نظامی، کاهش خطر براي سربازان و بهبود کارآيی خودروهای نظامی، دستيابی به کارايی بالاتر (وزن کمتر و قدرت بيشتر) مورد نياز در صحنه های نظامی و در عين حال تعداد دفعات نقص فنی کمتر، هزينه کمتر در عمر کاری تجهيزات نظامی، پيشرفت در امر شناسايی و در نتيجه مراقبت عوامل شيميايی، زيستی و هسته ای، بهبود طراحی در سيستم های مورد استفاده در کنترل و مديريت تکثير نشدن هسته ای و…

کاربرد فضایی

 

محققان برای اولین بارموفق شدند ترکیبی با بازدهی بالا و به مقدار زیاد از  نانولوله ها را ، بااستفاده از روش آسیاب توپی یا فرآیند گداخت تولید نمایند.

از جمله کاربردهای ویژه این ماده میتوان به موارد زیراشاره نمود:

حفاظت در برابر تابش، مواد چندکاره برای ذخیره انرژی، حفاظت محیط زیست، صنایع هسته ای، حسگرها و نیز بدنه خارجی سفینه های فضایی، و تشخیص و درمان سرطان..

 تولید انبوه نانولوله های خالص بور از جمله مشکلات عمده تحقق کاربردهای آینده آن مانند حفاظت تابشی می باشد ؛ چراکه این کار مستلزم مقادیر زیادی از این ماده است. دانشمندان با استفاده از این روش جدید توانسته اند به این هدف دست یافته و حتی هم اکنون فروش نانولوله های بور را هم آغاز کرده اند.

 فن آوری نانو منجر به ایجاد انقلابی در فن آوری ”دستگاههای خودکار و هوشمند هواپیما”‌ شده است که به کاهش مصرف سوخت و افزایش ایمنی هواپیما کمک شایانی می نماید.

کاربرد فضایی

 

پیش بینی می شود این فن آوری به سنسور های بی سیمی تبدیل شوند که روز به روز کوچکتر می شوند به طوریکه که در سال 2020 با استفاده از این فن آوری مهندسین فضا قادر به جای دادن آن ها در اجزا و یا ساختارلایه های جو خواهند بود.این فن آوری که به “ذرات هوشمند” معروف است، حاکی از انقلابی در سیستم های هواپیمایی هستند که از هر نقطه هواپیما، بین سیستم بخش های بین سیستم های مختلف هواپیما ارتباط برقرار می کند.

دکتر “دیوید یاکوبسن” مدیر تکنولوژی های در حال ظهور شرکت PwC  در این باره می گوید: 

پشتیبان های لایه ای احتمال خرابی نرم افزارها یا سنسورها که سبب خاموش شدن هواپیما در شرایط بحرانی پرواز می شود را پایین می آورد بدون اینکه وزن اضافه ای به هواپیما تحمیل کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست